๑

                เมื่อ ตอนฉันอายุได้ ๖ ขวบ ฉันได้เห็นรูปภาพจับใจรูปหนึ่งในหนังสือเกี่ยวกับป่าดงดิบชื่อว่า "ประวัติชีวิตธรรมชาติ" รูปนั้นเป็นรูปงูเหลือมกำลังกลืนสัตว์ป่า นี่คือรูปลอกของภาพนั้น

                ในหนังสือเขาบรรยายไว้ว่า "งูเหลือมกลืนเหยื่อของมันเข้าไปทั้งหมดโดยไม่เคี้ยวเลย ถัดจากนั้น มันก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้และนอนย่อยอาหารอยู่ตลอดเวลา ๖ เดือน" ฉันติดใจเรื่องการผจญภัยในป่าทึบมาก จึงได้หัดวาดภาพด้วยดินสอสีจนสำเร็จ นี่คือรูปภาพรูปแรกของฉัน

                 ฉันอวดผลงานชิ้นเยี่ยมนี้แก่ผู้ใหญ่ และถามเขาว่ารูปของฉันทำให้เขากลัวไหม พวกเขาก็ตอบว่า "ทำไมหมวกทำให้คนกลัวเล่า" รูปภาพของฉันไม่ได้เป็นรูปหมวก แต่เป็นรูปงูเหลือมที่กำลังนอนย่อยช้างที่มันกลืนเข้าไป ฉันจึงต้องวาดรูปภายในงูเหลือมเพื่อให้พวกผู้ใหญ่เข้าใจ เพราะพวกนี้ต้องการคำอธิบายเสมอ รูปวาดที่ ๒ ของฉันจึงเป็นดังนี้

                 พวกผู้ใหญ่ได้แนะนำว่าฉันควรจะเลิกยุ่งกับการวาดภาพงูเหลือมชนิดที่เห็นด้านนอกหรือด้านในเสีย และหันมาสนใจเรียนวิชาภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ คณิตศาสตร์ และไวยากรณ์แทน ดังนั้น ฉันจึงได้ละทิ้งอาชีพวาดภาพอันสูงส่งนี้เสียตั้งแต่อายุ ๖ ขวบ เพราะว่าฉันรู้สึกหมดกำลังใจที่ภาพวาดรูปแรกและรูปที่สองไม่ได้รับผลสำเร็จ พวกผู้ใหญ่ไม่เคยเข้าใจอะไรเลย เป็นเรื่องที่น่าเหนื่อยหน่ายอย่างยิ่งที่พวกเราเด็กๆ จะต้องอธิบายให้พวกเขาเข้าใจอยู่ตลอดเวลา

                 ดังนั้นฉันจึงได้เลือกอาชีพใหม่ ฉันหัดขับเครื่องบิน ฉันบินไปเกือบจะทั่วโลก และภูมิศาสตร์ก็ช่วยฉันมากทีเดียว ฉันสามารถบอกได้ทันทีว่านี่คือประเทศจีนไม่ใช่แอริโซนา วิชานี้จึงเป็นประโยชน์มากถ้าเราหลงทางในเวลากลางคืน
                ตลอดชีวิตของฉัน ฉันต้องติดต่อกับคนเป็นจำนวนมาก เป็นคนที่เอาจริงเอาจังทั้งนั้น ฉันอาศัยอยู่ในบ้านกับพวกผู้ใหญ่ ฉันได้ศึกษาคนพวกนี้อย่างใกล้ชิด แต่มัน็้มิได้ช่วยให้ฉันมีความเห็นต่อคนพวกนี้ในด้านที่ดีขึ้นเลย

                 เมื่อฉันพบใครสักคนที่ฉันเห็นว่าพอมีแววจะฉลาดหลักแหลมฉันก็ทดสอบเขาด้วยการให้ดูรูปวาดรูปที่หนึ่งซึ่งฉันยังคงเก็บรักษาไว้ ฉันอยากทราบว่าเขาเป็นคนที่เข้าใจในสิ่งต่าง ๆ ได้ดีหรือไม่ แต่ทุกครั้งคนเหล่านั้นจะพูดว่า "นี่คือหมวก" เมื่อเป็นอย่างนั้นฉันจึงไม่ยอมพูดถึงงูเหลือม ป่าดงดิบ หรือดวงดาวกับเขาให้เสียเวลาเลย ฉันจะปล่อยเขาไปตามวิถีทางของเขาฉันจะพูดกับเขาเรื่องไพ่บริดจ์ เรื่องกอล์ฟ เรื่องการเมืองและเรื่องเนคไท และพวกผู้ใหญ่เหล่านั้นก็จะยินดีที่ได้รู้จักกับคนที่พูดจาได้เรื่องราวคนหนึ่ง

---

 

               ดัง นั้นฉันจึงดำรงชีวิตอย่างเดียวดาย ไร้คนที่จะสนทนากันเข้าอกเข้าใจอย่างแท้จริง จนกระทั่งเมื่อ ๖ ปีมานี้ เครื่องบินของฉันเข้าไปเครื่องเสียอยู่กลางทะเลทรายสะฮารา มีอะไรบางอย่างในเครื่องยนต์ขัดข้อง เนื่องจากฉันไม่มีช่างเครื่องมาด้วย ไม่มีแม้แต่ผู้โดยสาร ฉันจึงจำต้องซ่อมด้วยตนเองอยู่คนเดียวอย่างยากลำบาก นี่เป็นปัญหาที่ต้องเอาชีวิตของฉันเข้าเดิมพันทีเดียว เพราะฉันมีน้ำไว้ดื่มอีกเพียง ๘ วันเท่านั้น

                คืนแรกฉันนอนหลับบนพื้นทราย ห่างไกลจากผู้คนนับล้าน ๆ ไมล์ ฉันอยู่คนเดียวประหนึ่งเรือแตกรอดอยู่บนแพเคว้งคว้างกลางมหาสมุทร ดังนั้นคุณคงจะนึกออกว่าฉันตกใจเพียงใดที่ตอนในรุ่งสางก็มีเสียงเล็ก ๆ ปลุกฉันขึ้น เสียงนั้นกล่าวว่า

                "กรุณาวาดรูปแกะให้ตัวหนึ่งเถอะ !"
                "หือ"
                "ช่วยวาดรูปแกะให้ฉันตัวหนึ่งซิ…."

                ฉันผวาลุกขึ้นยืนราวกับถูกสายฟ้าฟาด ยกมือขึ้นขยี้ตามองดูอีกที ตาฉันไม่ได้ฝาดไปแน่ ฉันเห็นเด็กเล็ก ๆ คนหนึ่ง ลักษณะแปลกมาก ยืนมองดูฉันอย่างเคร่งขรึม

               นี่คือรูปภาพที่ดีที่สุดที่ฉันจำลองขึ้นภายหลัง แน่ละ แม้ว่าภาพวาดของฉันไม่สวยสดเหมือนตัวจริงของเขา แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของฉัน พวกผู้ใหญ่ได้ทำให้ฉันหมดกำลังใจที่จะเอาดีทางวาดรูปตั้งแต่อายุได้ ๖ ขวบ และนอกจากรูปงูเหลือมชนิดเห็นด้านนอกและด้านในแล้ว ฉันก็ไม่ได้หัดวาดรูปอะไรอีกเลย

                ฉันเบิ่งตามองดูเด็กน้อยนั้นอย่างประหลาดใจ อย่าลืมว่าฉันอยู่ไกลแสนไกลจากดินแดนที่มีผู้คนอาศัย ทว่าเด็กน้อยนั้นไม่มีทีท่าว่าหลงทางเหนื่อยอ่อน หิวโหย กระหายน้ำ หรือเกรงกลัวแต่อย่างใด ไม่มีท่าทางว่าเป็นเด็กหลงทางอยู่กลางทะเลทรายห่างไกลผู้คนนับเป็นร้อยเป็นพันโยชน์เลย ในที่สุดฉันก็รวบรวมสติได้ และพูดขึ้นว่า
                 "แล้วเธอมาทำอะไรอยู่ที่นี่หละ"
                 เขาก็พูดซ้ำอีกอย่างอ่อนโยนเหมือนเป็นเรื่องสำคัญว่า
                 "กรุณาวาดแกะให้ฉันตัวหนึ่งเถอะ"

                 ในเมื่อเรารู้สึกว่ามีสิ่งลี้ลับเกินกว่าที่จะกล่าวได้ เราก็ไม่กล้าที่จะขัดขืนต่อมัน แม้ว่าฉันจะอยู่ห่างไกลผู้คนนับด้วยร้อยโยชนพันโยชน์และอยู่ระหว่างอันตรายถึงชีวิต ฉันก็ดึงเอากระดาษและดินสอออกมา แต่แล้วฉันก็นึกขึ้นมาได้ว่าฉันเคยเรียนแต่วิชาภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ คณิตศาสตร์และไวยากรณ์เท่านั้น ฉันจึงกล่าวกับเด็กน้อย (อย่างอารมณ์ไม่ค่อยดี ) ว่าฉันวาดไม่เป็นหรอกนะ เขาตอบฉันว่า
                 "ไม่เป็นไรหรอก วาดแกะให้ฉันตัวก็แล้วกัน"

                 เนื่องจากฉันไม่เคยวาดแกะเลย ฉันจึงวาดภาพหนึ่งในสองภาพที่ฉันวาดเป็นให้เขา คือภาพงูเหลือมชนิดที่เห็นด้านนอกและฉันก็ตกตะลึงเมื่อได้ยินเขาตอบว่า
                 "ไม่เอา ไม่เอา ฉันไม่อยากได้ช้างในงูเหลือม งูเหลือมน่ากลัวออก และช้างก็ตัวใหญ่เกะกะเกินไป บ้านฉันเล็กนิดเดียววาดแกะให้ฉันตัวหนึ่งเถอะ"

	ดังนั้นฉันจึงวาดแกะให้ เขามองดูอย่างสนใจและวิจารณ์ว่า              "ไม่ใช่ แกะตัวนี้ไม่สบายมาก วาดใหม่อีกตัวซิ"                  ฉันวาดใหม่ เพื่อนของฉันหัวเราะเบา ๆ พูดอย่างอ่อนน้อมว่า "เธอคงจะเห็นนะว่ามันไม่ใช่แกะ แต่เป็นแพะ เพราะว่ามันมีเขา" ฉันวาดใหม่อีก แต่เขาก็ปฏิเสธอีกเช่นกัน "ตัวนี้มันแก่เกินไป ฉันต้องการแกะที่จะยังมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกนาน"

เมื่อเป็นเช่นนั้นฉันก็หมดความอดทน ประกอบกับต้องรีบซ่อมเครื่องยนต์ ฉันจึงเขี่ย ๆ ภาพนี้ ฉันยื่นให้เขาและว่า "เอ้า นี่คือกรง แกะที่เธอต้องการอยู่ในกรงนี้"

                แต่ฉันประหลาดใจมากที่เห็นใบหน้าของเขาสดใสขึ้นทันที
                 "เหมาะทีเดียว นี่แหละที่ฉันอยากได้ เธอคิดว่าแกะตัวนี้กินหญ้าจุไหม"
                 "ทำไมหละ"
                 "เพราะว่าบ้านฉันมันแคบนะซี"
                 "คงพอหรอก ฉันให้แกะเธอตัวเล็กนิดเดียว"
                 เขายื่นศรีษะมาใกล้รูปวาด
                 "คงไม่เล็กเกินไปนะ…..โอ…มันกำลังหลับด้วย"

                 ฉันก็ได้ทำความรู้จักกับเจ้าชายน้อยด้วยประการฉะนี้

---

 

๓

           กว่า ฉันจะรู้ว่าเขามาจากไหนก็กินเวลานานโขทีเดียว เจ้าชายน้อยตั้งคำถามกับฉันมากมาย และไม่เคยสนใจฟังคำถามของฉันเลย ฉันต้องจับความเอาเองจากถ้อยคำบางประโยคที่หลุดมาโดยบังเอิญทีละเล็กทีละน้อย เช่นเมื่อเขาเห็นเครื่องบินของฉัน (ฉันจะไม่วาดรูปเครื่องบินละ เพราะว่ามันออกจะวาดยากอยู่เอาการ) เขาถามขึ้นว่า

              "สิ่งนั้นคืออะไรนะ"
              "มันไม่ได้เป็นสิ่งของหรอก มันบินได้ เครื่องบินไงล่ะ เครื่องบินของฉันเอง"
              ฉันรู้สึกภูมิใจที่บอกให้เขาทราบว่าฉันบินได้ เขาร้องขึ้นว่า
              "อะไรนะ เธอตกลงมาจากท้องฟ้ารึ"
              "จ้ะ" ฉันตอบอย่างเสงี่ยมเจียมตัว
              "เอ แปลกนะ"
              แล้วเจ้าชายน้อยก็หัวเราะเสียงใสทำให้ฉันรู้สึกฉุนขึ้นมา ฉันอยากให้คนเห็นอุบัติเหตุของฉันเป็นเรื่องร้ายแรงมากกว่า เขากล่าวเสริมว่า
              "ถ้าเช่นนั้นเธอก็มาจากท้องฟ้าเหมือนกันซีนะ เธอมาจากดาวดวงไหนละจ๊ะ"

              ทันใดนั้นเองฉันจึงเริ่มเข้าใจอะไรได้ลาง ๆ เกี่ยวกับการปรากฏตัวอย่างลึกลับของเจ้าชายน้อย ฉันถามเขาทันทีว่า
              "ถ้าเช่นนั้นเธอมาจากดาวดวงอื่นใช่ไหม" เขาไม่ตอบ โคลงศีรษะช้า ๆ พลางพิจารณาเครื่องบินของฉัน
              "ถ้าขี่เจ้าเครื่องนั่นละก็ เธอคงมาจากที่ใกล้ ๆ นี่เอง"
              แล้วเขาก็ปล่อยความรู้สึกให้จมอยู่ในความนึกฝันเป็นเวลานาน แล้วจึงหยิบแกะที่ฉันวาดให้ออกมาจากกระเป๋า และนิ่งมองสมบัติชิ้นใหม่นั้น
              คุณคงนึกเดาออกว่าฉันมีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเรื่องของ 'ดาวดวงอื่น' เพียงใด ฉันพยายามที่จะให้ทราบเรื่องมากยิ่งกว่านั้น
              "เธอมาจากไหนแน่ เด็กน้อยของฉัน 'บ้านเธอ' น่ะอยู่ที่ไหน เธอจะเอาแกะที่ฉันให้ไปไหน"

หลังจากหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอตอบว่า               "การที่ให้กรงแก่ฉันด้วยนี่ดีนะ ฉันจะได้ไปใช้เป็นบ้านของแกะมันในตอนกลางคืนไงล่ะ"               "แน่ละ และถ้าเธอทำตัวน่ารัก ฉันจะให้เชือกเธอด้วย เธอจะได้ใช้ผูกมันในตอนกลางวัน และก็หลักอีกอันหนึ่งด้วย"               คำเสนอของฉันทำให้เขาสะดุ้ง               "ผูกมันรึ ทำไมเธอคิดแปลกอย่างนี้"               "แต่ถ้าเธอไม่ผูกมันนะ มันก็จะเดินไปตามใจชอบ และก็จะหลงหายไป"

              ทันใดนั้นเพื่อนของฉันก็หัวเราะเสียงใสขึ้นอีก
              "เธอจะให้มันไปที่ไหนกันล่ะ"
              "ที่ไหนก็ได้ ตรงไปข้างหน้ามัน…"

              เจ้าชายน้อยจึงเข้าใจความคิดของฉัน และกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า
              "ไม่เป็นไรหรอก บ้านฉันก็ใหญ่เท่านี้เอง เล็กนิดเดียว"
              เขากล่าวต่อไปด้วยท่าทางเศร้า ๆ ว่า
              "ตรงไปางหน้าเราไปได้ไม่ไกลนักหรอก"

๔

               ด้วย เหตุนี้ฉันจึงทราบความสำคัญของข้อที่สองคือ ดวงดาวที่เขาอยู่นั้นไม่ใหญ่กว่าบ้านเท่าไร

               สิ่งนี้มิได้ทำให้ฉันประหลาดใจเท่าใดนัก ฉันทราบดีว่านอกจากดาวเคราะห์ใหญ่ ๆ อย่างเช่นโลก ดาวพฤหัสบดี ดาวอังคาร ดาวพระศุกร์ซึ่งเราตั้งชื่อให้แก่มันแล้ว ยังมีดาวดวงอื่น ๆ อีกนับพันดวง ซึ่งเล็กมากจนบางดวงแทบจะมองไม่เห็นแม้ว่าจะใช้กล้องโทรทัศน์ส่องดู เมื่อนักดาราศาสตร์ค้นพบดาวดวงใหม่ เขาก็ให้ชื่อมันเป็นลำดับเลข เป็นต้นว่า "ดาวเคราะห์น้อยที่ ๓๒๕๑"

ฉันมีเหตุผลที่น่าเชื่อว่าดาวดวงที่เจ้าชายน้อยจากมาคือดาวดวงที่ บี.๖๑๒ ดาวดวงนี้นักดาราศาสตร์ชาวตรุกีส่องกล้องพบเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๕๒               เขาได้เสนอการค้นพบนี้แก่สภาดาราศาสตร์ระหว่างชาติแต่ก็ไม่มีใครเชื่อเขา เนื่องจากการแต่งกายของเขาแปลกเกินไป พวกผู้ใหญ่ก็เป็นแบบนี้แหละ

โชคดีสำหรับชื่อเสียงของดาวดวงนี้ เพราะต่อมานักเผด็จการตรุกีได้บังคับให้ประชาชนได้แต่งกายตามแบบยุโรป ถ้าไม่ปฏิบัติตามจะมีโทษถึงประหารชีวิต นักดาราศาสตร์ผู้นี้ได้เสนอการค้นพบของเขาอีกครั้งในปี พ.ศ. ๒๔๖๓ โดยแต่งตัวอย่างสง่าผ่าเผย และคราวนี้ทุกคนก็เชื่อเขา

              ที่ฉันเล่าให้คุณฟังถึงรายละเอียดของดาวดวงที่ บี.๖๑๒ และที่ฉันบอกหมายเลขของดาวดวงนี้ก็เพราะพวกผู้ใหญ่ คนพวกนี้เขาชอบตัวเลข เมื่อคุณเล่าถึงเพื่อนใหม่ของคุณ พวกผู้ใหญ่จะไม่ถามเรื่องสำคัญ ๆ คุณเลย
               เขาจะไม่มีวันถามว่า
               " เสียงของเขาเป็นอย่างไร"
                "เขาชอบการเล่นชนิดใด"
                "เขาสะสมผีเสื้อรึเปล่า" แต่เขาจะถามคุณว่า
                "เขาอายุเท่าไรนะ"
                "เขามีพี่น้องกี่คน"
                "เขาหนักเท่าไร"
                "พ่อของเขามีรายได้เท่าไร"
                และเพียงเท่านี้เองที่พวกเขาเข้าใจว่าเขาได้รู้จักกับคน ๆ หนึ่งแล้ว
               ถ้าคุณบอกกับพวกผู้ใหญ่ว่า "ฉันเห็นบ้านก่อด้วยอิฐแดงหลังหนึ่ง มีดอกกล้วยไม้สีขาวม่วงอยู่ที่หน้าต่าง และมีนกพิราบเกาะอยู่บนหลังคา…" คนพวกนั้นจะไม่มีวันนึกภาพบ้านหลังนั้นออกเลย คุณจะต้องบอกเขาว่า " ฉันเห็นบ้านหลังหนึ่ง ราคาประมาณ ๕ แสนบาท" พวกเขาจะร้องขึ้นว่า "แหม สวยอะไรอย่างนั้น"

               ในทำนองเดียวกันถ้าคุณบอกกับเขาว่า "ข้อพิสูจน์ว่าเจ้าชายน้อยมีตัวตนจริงก็คือว่าเขาเป็นคนน่ารัก มีชีวิตชีวา หัวเราะเก่ง และเขาอยากได้แกะตัวหนึ่ง และเมื่อคนอยากได้แกะตัวหนึ่งก็เป็นข้อพิสูจน์ว่า คน ๆ นั้นต้องมีจริง" พวกเขาก็จะยักไหล่ และหาว่าคุณพูดเป็นเด็ก ๆ แต่ถ้าคุณพูดกับเขาว่า " เจ้าชายน้อยมาจากดาวเคราะห์น้อยเลขที่ บี.๖๑๒ " เมื่อนั้นแหละเขาจึงจะเชื่อและเลิกไต่ถามคุณต่อไป พวกเขามีนิสัยเช่นนั้นอย่าได้ไปถือสาเลย พวกเด็ก ๆ จำเป็นต้องยอมลงให้ผู้ใหญ่อย่างนี้แหละ

               แต่ว่าแน่ละ พวกเราซึ่งเข้าใจชีวิตดี เราจะหัวเราะเยาะตัวเลขเสียด้วยซ้ำ ฉันรักที่จะเริ่มต้นเล่าเรื่องนี้เหมือนอย่างเล่านิทานมากกว่า ฉันอยากจะเล่าว่า
               "ครั้งหนึ่งยังจะมีเจ้าชายน้อยองค์หนึ่ง อาศัยอยู่ที่ดาวดวงโตกว่าเขานิดเดียว เขาอยากมีเพื่อน…" สำหรับผู้ที่เข้าใจชีวิตเรื่องที่ฉันเล่าอย่างนี้ดูจะเป็นจริงเป็นจังมากกว่า

               แต่เนื่องจากฉันไม่อยากให้ใครเขาอ่านหนังสือที่ฉันเขียนขึ้นมาเล่น ๆ เพราะฉันรู้สึกปวดร้าวใจมากเมื่อเล่าความหลังทั้งหลายแหล่เหล่านี้ เพื่อนของฉันได้จากฉันไปพร้อมกับแกะของเขา ๖ ปีเข้านี่แล้ว
               ที่ฉันพยายามเขียนถึงเขาขณะนี้ ก็เพื่อว่าฉันจะได้ไม่ลืมเขาเสีย เป็นเรื่องที่น่าสลดใจมากถ้าเราลืมเพื่อน ทุกคนไม่ได้มีเพื่อนเสมอไป ถ้าฉันลืมเขา ฉันก็อาจจะกลายเป็นพวกผู้ใหญ่ที่ไม่สนใจอะไรนอกจากตัวเลขก็ได้

               เพื่อมิให้เป็นเช่นนี้ ฉันจึงได้ไปซื้อสีและดินสอมา มันออกจะยากสักหน่อยที่จะมาหัดวาดใหม่ตอนนี้ ในเมื่อฉันก็เคยวาดเพียงรูปงูชนิดเห็นด้านนอก และชนิดเห็นด้านในเมื่อตอนอายุ ๖ ขวบเท่านั้น แต่ฉันก็จะพยายามวาดให้เหมือนที่สุดเท่าที่จะทำได้แม้ว่าจะไม่แน่ใจนักก็ตาม ฉันอาจจะวาดรูปหนึ่งได้เหมือน แต่อีกรูปหนึ่งไม่เหมือนเลย ฉันคงจะกะขนาดผิดด้วย ในรูปนี้เจ้าชายน้อยตัวโตเกินไป และในอีกรูปหนึ่งกลับเล็กเกินไป ฉันไม่รู้ว่าจะลงสีเสื้อของเขาเป็นสีอะไรดี ฉันจึงมะุงุมมะงาหราทำไปทำดีบ้าง ไม่ดีบ้าง บางคราวก็อาจจะลืมรายละเอียดสำคัญไป
               แต่ก็ยกโทษให้ฉันเถิด เพื่อนของฉันไม่เคยอธิบายอะไรแก่ฉันเลยเขาคงคิดว่าฉันเหมือนกับเขากระมัง แต่ว่าตัวฉันเองก็ออกจะเสียใจที่ไม่สามารถมองทะลุกล่องเห็นลูกแกะได้ ฉันคงจะเหมือนกับผู้ใหญ่ทั้งหลาย ฉันคงแก่ตัวลงนั่นเอง

---

 

๘

              ทว่า ฉันรู้จักดอกไม้นั้นดีขึ้นในเวลาอันรวดเร็ว บนโลกของเจ้าชายน้อยนั้น มีดอกไม้ธรรมดา ๆ ชนิดมีกลีบชั้นเดียวไม่ใหญ่โตกินที่มาก และไม่รบกวนใครทั้งสิ้น มันงอกขึ้นเช้าวันหนึ่งท่ามกลางต้นหญ้า และแล้วมันก็เหี่ยวเฉาไปในตอนเย็น แต่สำหรับเจ้าดอกไม้ดอกนั้นมันเกิดขึ้นจากเมล็ดซึ่งไม่รู้ว่ามาจากไหน

              เจ้าชายน้อยได้ดูแลต้นไม้ที่งอกขึ้นใหม่นี้อย่างเอาใจใส่ เพราะว่าใบของมันแตกต่างจากใบของต้นอื่น ๆ มันอาจจะเป็นต้นไทรชนิดใหม่ก็ได้ แต่ต้นไม้นั้นหาได้เติบโตต่อไปไม่ มันเริ่มเตรียมออกดอก
              เจ้าชายน้อยเฝ้าดูตุ่มนั้นโตขึ้นๆ รู้ดีว่าเมื่อมันบานออกจะต้องเป็นปรากฏการณ์ที่มหัศจรรย์ แต่เจ้าดอกไม้ก็ไม่หยุดยั้งแค่นั้น มันเตรียมที่จะเป็นดอกไม้สวยภายใต้ใบเขียว มันเลือกสีของมันเองอย่างพิถีพิถัน มันแต่งตัวของมันเองอย่างช้า ๆ วางกลีบลงทีละกลีบอย่างพอเหมาะพอเจาะ มันไม่ยับยู่ยี่ออกมาอย่างเจ้าดอกโกเกอลิโก มันต้องการปรากฏตัวก็ต่อเมื่อมันงามพร้อมแล้ว แน่ละ เจ้าดอกไม้นี้ก็ช่างรักสวยรักงามจริง การแต่งตัวของมันกินเวลาวันแล้ววันเล่า

              และแล้วเช้าวันหนึ่งตอนรุ่งอรุณพอดีมันก็แย้มกลีบปรากฏโฉม ทั้งที่แต่งตัวมาอย่างพิถีพิถัน ดอกไม้นั้นก็พูดขึ้นพลางหาวไปด้วยว่า
              "ฉันยังตื่นไม่สนิทดีเลย ฉันต้องขอโทษด้วยนะ ฉันยังไม่ได้หวีผมให้เรียบร้อยด้วย ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิงอยู่…"
              เจ้าชายน้อย จึงไม่สามารถอดกลั้นความนิยมชมชื่นไวได้
              "เธอสวยอะไรเช่นนี้ "
              "จริงไหมล่ะจ๊ะ" ดอกไม้ตอบอย่างนุ่มนวล'และฉันก็เกิดพร้อมกับดวงอาทิตย์ขึ้น…'
              เจ้าชายน้อยตระหนักดีว่า ดอกไม้นั้นหาได้มีความเสงี่ยมเจียมตนไม่ แต่เธอก็สวยจับใจเขาทีเดียว
              "ฉันคิดว่าถึงเวลาอาหารเช้าแล้วซินะ" เธอกล่าวขึ้นต่อมาในไม่ช้า"คุณจะกรุณาคิดถึงฉันบ้างสักหน่อย……."
              และเจ้าชายน้อย ทั้ง ๆ ที่ยังงง ๆ ได้ไปหากระป๋องรดน้ำ เพื่อมาสนองความต้องการของเจ้าหล่อน

เช่นนี้เองที่ดอกไม้ได้ทรมานจิตใจเจ้าชายน้อยแล้วด้วยความฟุ้งเฟ้อหลงตนซึ่งแสนจะเข้าใจยาก เป็นต้นว่า ในวันหนึ่งเมื่อพูดถึงหนามของมัน ดอกไม้ก็กล่าวขึ้นว่า               "เสือน่ะรึ ให้มันมาได้เลยพร้อมทั้งกรงเล็บของมัน"               "บนโลกไม่มีเสือหรอก" เจ้าชายน้อยแย้ง "และเสือก็ไม่กินดอกไม้ใบหญ้าด้วย"               "ฉันไม่ได้เป็นหญ้านี่" ดอกไม้กล่าวตอบอย่างนุ่มนวล               "ยกโทษให้ฉันเถิด ."               "ฉันไม่กลัวเสือแม้แต่นิดเดียว แต่ว่าฉันกลัวลมพายุ เธอไม่มีที่กั้นลมหรอกรึ? "

"เธอเกลียดกลัวลม .เธอโชคไม่ดีเลยนะ ." เจ้าชายน้อยตั้งข้อสังเกต ดอกไม้ดอกนี้รู้สึกวุ่นวายเอาการ               "ในตอนเย็นเธอต้องหาอะไรมาคลุมฉันนะ บนโลกของเธออากาศหนาวจังเลย มันตั้งไม่เหมาะทำเล สู้ที่ฉันมาไม่ได้ .." แต่เธอก็ชะงักแค่นั้น เพราะว่าเธอจากมาในสภาพของเมล็ด เธอจึงไม่มีโอกาสได้รู้จักกับโลกอื่น เธอไอแก้ขวยสองสามที เมื่อเห็นว่าตนเองเผลอพูดปดให้คนอื่นจับได้ และหันไปไล่เบี้ยเอากับเจ้าชายน้อย

              "เรื่องม่านกั้นลมว่าอย่างไรจ๊ะ ?"
              "ฉันกำลังจะไปหาอยู่ทีเดียว แต่เห็นเธอกำลังพูด"
               ดังนั้นเธอยิ่งไอหนักขึ้นเพื่อให้เจ้าชายน้อยเกิดความรู้สึกสำนึกผิด

ด้วยเหตุดังกล่าวนี้เอง เจ้าชายน้อยจึงเริ่มระแวงดอกไม้ทั้ง ๆ ที่เขามีความรักและหวังดีต่อมัน เขาเอาจริงเอาจังต่อคำพูดไร้สาระจนเกินไป และรู้สึกเป็นทุกข์มาก               "ฉันไม่ควรไปฟังเธอเลย" เจ้าชายน้อยสารภาพต่อฉันในวันหนึ่ง เราต้องไม่ฟังเรื่องดอกไม้บ่น เราควรสนใจแต่เพียงชมเชยมันและดมมันเท่านั้น ดอกไม้ของฉันทำให้โลกของฉันหอมหวล แต่ฉันไม่รู้จักปลาบปลื้มและรู้สึกแต่เพียงแค่นั้น

เรื่องเกี่ยวกับกรงเล็บกวนใจฉันอยู่เรื่อยนั้นทำให้ฉันใจอ่อน เขาเล่าความในใจต่อไปว่า

              "ฉันไม่เข้าใจอะไรเสียเลยในตอนนั้น ฉันควรจะรู้จักตัดสินเธอจากการกระทำของเธอและมิใช่คำพูดของเธอ เธอทำให้โลกของฉันหอมหวลแจ่มใส ฉันจึงไม่ควรหนีจากเธอมาเลย ฉันควรจะเห็นความอ่อนหวานที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเจ้าเล่ห์แสนกลของเธอ ดอกไม้ก็มีอารมณ์หวั่นไหวง่ายเช่นนี้เสมอแหละ ฉันยังเด็กเกินกว่าที่จะรู้จักรักเขา"

                  "แน่ะ ข้าราชบริพารมาคนหนึ่งแล้ว" พระราชาร้องขึ้นเมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นเจ้าชายน้อย เจ้าชายสงสัยอยู่ในใจว่า
                  "ทำไมเขารู้จักฉันนะ ในเมื่อเขาไม่เคยเห็นหน้าฉันมาก่อนเลย"

                   เจ้าชายน้อยไม่ทราบหรอกว่า สำหรับพระราชานั้น โลกทั้งโลกแสนจะธรรมดาสำหรับพระองค์ และมนุษย์ทุกคนคือข้าราชบริพาร

                   "เข้ามาใกล้ ๆ ให้ฉันมองดูเจ้าให้ชัดหน่อยซิ" พระราชาตรัสขึ้นอย่างภาคภูมิใจที่ได้เป็นพระราชาเบื้องหน้าคน เจ้าชายน้อยมองหาที่นั่ง แต่ดาวทั้งดวงนี้ปกคลุมไปด้วยฉลองพระองค์งามตัวนั้น เขาจึงยืนและหาวด้วยความเหนื่อยอ่อน

                   " เจ้าต้องไม่หาวต่อหน้ากษัตริย์ เป็นการผิดมารยาท ฉันขอสั่งห้าม" พระราชาตรัส
                   "ฉันกลั้นไม่ได้นี่" เจ้าชายน้อยตอนอย่างงง ๆ "ฉันเดินทางมานานและไม่ได้นอนเลย"
                   "ถ้าอย่างนั้นละก็ ฉันอนุญาตให้เจ้าหาวได้ ฉันไม่เห็นคนหาวมานานแล้ว การหาวนับว่าเป็นของแปลกสำหรับฉัน เอ้าหาวเข้าซิ นี่เป็นคำสั่งนะ"
                   "ท่านทำให้ฉันเกิดอาย ฉันหาวไม่ออกแล้วละ" เจ้าชายน้อยตอบหน้าแดง
                   "อืม….ถ้าเช่นนั้นฉันอนุญาตให้เจ้าหาวหรือไม่ก็…."

                   พระราชาตรัสตะกุกตะกักและออกจะเคือง ๆ อยู่ เพราะเหตุว่าพระราชาถือยิ่งนักเรื่องให้คนเคารพเชื่อฟังปฏิบบัติตามคำสอนของพระองค์ พระองค์ไม่ยินยอมให้มีการไม่นบนอบเกิดขึ้น ด้วยเหตุว่าพระองค์เป็นพระราชาแบบสมบูรณาญาสิทธิราช แต่เนื่องจากว่าพระองค์ดีมาก พระองค์จึงออกคำสั่งที่สมเหตุสมผลเท่านั้น

                   "ถ้าหากฉันสั่ง" พระองค์กล่าวเรื่อยเจื้อย "เป็นต้นว่า ถ้าฉันจะสั่งให้นายพลเปลี่ยนเป็นนกทะเล แต่ถ้านายพลไม่เชื่อฟัง มันก็ไม่ใช่ความผิดของนายพล แต่ทว่าเป็นความผิดของฉันเอง"
                   "ขอนั่งหน่อยเถิดนะ" เจ้าชายน้อยถามอย่างขลาด ๆ
                   "ฉันอนุญาตให้เจ้านั่งลงได้" พระราชาตอบ พลางขยับชายเสื้อคลุมขนสัตว์อย่างสง่าผ่าเผย แต่เจ้าชายน้อยแปลกใจ ดาวดวงนี้เล็กมาก พระราชาจะปกครองอะไรได้บ้างนะ?

                   "ใต้ฝ่าพระบาท หม่อมฉันขออภัยที่จะต้องถามหน่อยเถิด…"
                   "ฉันอนุญาตให้เจ้าถามได้" พระราชารีบตรัส
                   "พระองค์ปกครองอะไรพระเจ้าข้า?"
                   "ทุกสิ่งแหละ" พระราชารับสั่งตอบอย่างสะดวกดาย
                   "ปกครองทุกสิ่ง?" พระราชาโบกพระหัตถ์ไปรอบ ๆ ดวงดาวของพระองค์ ดวงดาวดวงอื่น ๆ โดยรอบ
                   "ทั้งหมดนี่เลยรึ" เจ้าชายน้อยถาม
                   "ทั้งหมดนี่แหละ…" พระราชาตอบ พระองค์มิได้เป็นแต่เพียงพระราชาที่ทรงอำนาจสูงสุด แต่เป็นพระราชาแห่งพิภพด้วย
                   "และดวงดาวทั้งหลายเชื่อฟังพระองค์ดีอยู่รึ?"
                   "แน่นอน" พระราชาตอบ "ดวงดาวทั้งหมดเชื่อฟังฉันทันที ฉันไม่ยอมให้มีการดื้อดึงหรอก"

                   อำนาจเช่นนั้นก่อความมหัศจรรย์ให้เจ้าชายน้อยมาก ถ้าเขาได้ครอบครองจักรวาลเช่นเดียวกันนั้น เขาคงได้เห็นอาทิตย์อัสดงไม่เพียงเฉพาะ ๔๔ ครั้ง แต่ทว่า ๗๒ ครั้ง หรือแม้กระทั่งร้อยครั้งสองร้อยครั้งภายในหนึ่งวัน โดยมิต้องเลื่อนเก้าอี้เลย เนื่องจากเขารู้สึกเศร้าสร้อยเมื่อระลึกถึงดวงดาวที่เขาละทิ้งมา เขาจึงกล้าพอที่จะขอความกรุณาจากพระราชา
                   "ฉันอยากเห็นดวงอาทิตย์อัสดง กรุณาสั่งให้ดวงอาทิตย์ตกหน่อยเถิด…"
                  "ถ้าหากฉันสั่งให้นายพลคนหนึ่งบินจากดอกไม้ดอกหนึ่งไปยังดอกไม้อีกดอกหนึ่งอย่างผีเสื้อละก็ หรือให้เขียนโศกนาฏกรรม หรือให้เปลี่ยนร่างเป็นนกทะเล และถ้านายพลผู้นั้นไม่ทำตามคำสั่งที่ได้รับ ใครเล่าเป็นคนผิดในกรณีนี้"
                   "ท่านย่อมเป็นฝ่ายผิด" เจ้าชายน้อยตอบอย่างหนักแน่น
                   "ใช่แล้ว ฉะนั้น เราต้องไม่ขอร้องให้ใครทำอะไรที่เกินกำลังเขา อำนาจย่อมตกอยู่บนรากฐานแห่งเหตุผลเป็นประการแรก ถ้าเจ้าสั่งให้ประชาชนของเจ้าไปกระโดดทะเลตาย พวกเขาก็จะทำการปฏิวัติ ส่วนฉันมีสิทธิ์เรียกร้องความนบนอบเชื่อฟัง เพราะว่าคำสั่งฉันนั้นสมเหตุสมผล"
                   "เรื่องอาทิตย์อัสดงล่ะ" เจ้าชายน้อยเตือน เขาไม่เคยลืมสิ่งที่เขาถามเลย
                   "อ๋อ อาทิตย์อัสดงน่ะรึ เจ้าจะได้มัน ฉันจะให้เป็นเช่นนั้น แต่ฉันรอก่อน มันเป็นเทคนิคของการปกครอง ที่ฉันจะต้องรอให้สภาพการณ์อำนวยเสียก่อน"
                   "เมื่อไรเล่า?" เจ้าชายน้อยถาม
                   "ฮะแอ้ม" พระราชามองดูปฏิทิน "อาทิตย์จะตกตอนประมาณทุ่มสี่สิบ แล้วเจ้าจะเห็นว่า มันจะตกตอนที่ฉันสั่งทีเดียว"

                   เจ้าชายน้อยหาว เขารู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ดูอาทิตย์อัสดง และเขาออกรู้สึกเบื่อ ๆ แล้วด้วย
                   "ฉันไม่มีอะไรจะทำที่นี่แล้วละ" เขากล่าวกับพระราชา "ฉันจะไปละนะ"
                   "อย่าเพิ่งไป" พระราชาผู้ซึ่งแสนจะภาคภูมิใจที่มีข้าราชบริพารกะเขาอยู่คนหนึ่ง "อย่าเพิ่งไปเลย ฉันจะตั้งให้เจ้าเป็นรัฐมนตรี"
                   "รัฐมนตรีอะไร?"
                   "…ว่าการยุติธรรม"
                   "แต่ไม่มีคนผิดให้เราตัดสินนี่"
                   "เราก็ยังไม่รู้แน่นะ ฉันเองยังไม่ได้สำรวจทั่วอาณาจักรของฉันเลย ฉันไม่มีที่ไว้รถด้วย การเดินสำรวจก็ทำให้ฉันเหนื่อยมาก"
                   "แต่ฉันเห็นแล้วละ" เจ้าชายน้อยกล่าวพลางเอี้ยงตัวไปดูอีกซีกหนึ่งของดวงดาว "ไม่มีใครอยู่หรอก"
                   "เจ้าตัดสินตัวเจ้าเองซิ"พระราชากล่าวตอบ
                   "เป็นหน้าที่ที่ยากที่สุดละ การที่คนเราจะตัดสินตัวเองมากกว่าตัดสินผู้อื่น ถ้าเจ้าตัดสินตัวเจ้าเองได้เป็นผลสำเร็จดีละก็ นับว่าเจ้าเป็นปราชญ์โดยแท้คนหนึ่งทีเดียว"
                   "ตัวฉันนะรึ ฉันสามารถตัดสินตัวฉันเองได้ไม่ว่าที่ใด ฉันไม่จำเป็นต้องอาศัยอยู่ที่นี่หรอก"
                   "อืม ฉันคิดว่าบนดาวดวงนี้ของฉันน่ะ มีหนูแก่อยู่ตัวหนึ่ง ฉันได้ยินเสียงของมันในตอนกลางคืน เจ้าอาจตัดสินหนูตัวนี้ เจ้าตัดสินลงโทษประหารชีวิตมันในบางครั้งคราว ชีวิตของมันก็ขึ้นอยู่กับความยุติธรรมของเจ้า แต่เจ้าก็ควรอภัยโทษให้มัน แต่ละครั้งเสียเพื่อออมมันไว้เพราะว่ามันมีเพียงตัวเดียวเท่านั้น"
                   "ฉันไม่ชอบตัดสินประหารชีวิตใครหรอก ฉันคิดว่าฉันไปละ"
                   "อย่าไปนะ" พระราชากล่าว

                   แต่เจ้าชายน้อยไม่อยากก่อความเจ็บช้ำน้ำใจให้พระราชา ดังนั้นเมื่อเขาเตรียมตัวพร้อมสรรพ เขาจึงกล่าวขึ้นว่า
                   "ถ้าหากพระองค์ต้องการให้เรานบนอบต่อพระองค์อย่างเคร่งครัด พระองค์ต้องสั่งอย่างสมเหตุผล พระองค์อาจจะสั่งให้หม่อมฉันไปเสียเดี๋ยวนี้เลย ดูเหมือนว่าสภาพการณ์ก็อำนวยอยู่ด้วย……."
                   พระราชาไม่ตรัสว่ากระไร เจ้าชายน้อยลังเลใจในขั้นแรกและแล้วก็เริ่มออกเดินทางพลางถอนใจ
                   "ฉันให้เจ้าเป็นเอกอัครราชทูตฉันนะ" พระราชายังตะโกนบอก พระองค์มีท่าทางวางอำนาจ

                   "พวกคนใหญ่คนโตมักจะแปลก ๆ อย่างนี้แหละ"
                   เจ้าชายน้อยปรารภกับตนเองระหว่างการเดินทาง

                 "อ้า มีคนนิยมฉันมาหาคนหนึ่งละ"
                 ชายหลงตนร้องขึ้นเมื่อเห็นเจ้าชายน้อยแต่ไกล ทั้งนี้เนื่องจากคนพวกนี้เห็นคนอื่นเป็นผู้นิยมชมชอบเขาทั้งสิ้น

                 "สวัสดี" เจ้าชายน้อยกล่าว "คุณสวมหมวกทรงประหลาดดี"
                "ฉันใส่ไว้เพื่อถอดโค้งคำนับเวลามีคนตบมือโห่ร้องให้ฉันไงล่ะ โชคร้ายหน่อยที่ไม่มีใครผ่านมาทางนี้เลย"
                 "อ้อ อย่างนั้นรึ" เจ้าชายน้อยไม่เข้าใจอะไรเลย
                 "ตบมือเข้าสิ" ชายหลงตนกล่าวแนะนำ เจ้าชายน้อยก็ตบมือใหญ่ ชายหลงตนโค้งคำนับอย่างเสงี่ยมเจียมตน พลางถอดหมวกออก
                 "สนุกกว่าไปเยี่ยมพระราชาเสียอีก" เจ้าชายน้อยนึก และเขาก็เริ่มตบมือใหญ่ ชายหลงตนก็โค้งคำนับพลางถอดหมวกอีกครั้ง

                 หลังจากตบมือได้สัก ๕ นาทีเจ้าชายน้อยก็ชักเบื่อกับการเล่นซ้ำ ๆ ซาก
                 "ทำอย่างไรจึงจะทำให้หมวกตกได้นะ ?" เขาถามแต่ชายหลงตนไม่ได้ยิน เขาได้ยินก็ต่อเมื่อคนชมเท่านั้น
                 "เจ้านิยมชมชอบฉันมากจริง ๆ รึนี่? "เขาถามเจ้าชายน้อย
                 "นิยมชมชอบหมายความว่าอย่างไร? "
                 "หมายความว่ายอมรับฉันเป็นคนหล่อที่สุด แต่งตัวดีที่สุด รวยที่สุด และฉลาดที่สุดบนดาวดวงนี้น่ะซิ"
                 "แต่ว่าคุณอยู่คนเดียวบนดาวดวงนี้นี่"
                 "ช่วยให้ฉันมีความสุขเถิด นิยมชมชอบฉันเถอะถึงแม้ว่าจะมีเพียงฉันคนเดียว"
                 "ฉันนิยมชมชอบคุณ" เจ้าชายกล่าว พลางยักไหล่
                "แต่ทว่ามันจะก่อให้เกิดประโยชน์อะไรแก่คุณนะ?"

                 แล้วเจ้าชายก็จากไป พวกผู้ใหญ่นี่พิลึกจริง ๆ ทีเดียว เจ้าชายน้อยกล่าวกับตนเองขณะที่เดินทางไป