| | ๑.
ไกลออกไป
จนสุดขอบฟ้า เลยทะลุหมู่ดาวที่กระพริบอยู่ระยิบระยับ ท่ามกลางสายลมและเสียงร้องของจิ้งหรีดยามค่ำคืน ข้าพเจ้ามักเหม่อลอยแหงนมองด้วยความปรารถนา อันเร้นลับ ตั้งแต่เล็กจนโต ข้าพเจ้าฝันได้ฝันถึงสิ่งพิสดารที่สถิตอยู่ ณ ห้วงเวหาอันไกลโพ้น ที่สามารถเปล่งกระจายโคตรแห่งพลังแผ่ไปทั่วเอกภพ |
| ๒. และ ใช่แล้ว! ข้าพเจ้าหวังว่าสักวัน พลังแห่งความศักดิ์สิทธิ์ พลังแห่งความไม่มีที่สิ้นสุด พลังแห่งนิรันดร คงจะได้ส่งมาอาบทั่วตัวของข้าพเจ้าบ้าง |
|
|
| ๓.
มันคงจะมีวิธีอะไรสักอย่าง ที่จะทำให้ตัวข้าพเจ้ารับกระแสพลังนั้นได้ ข้าพเจ้าหวังว่า สักวันคงจะได้ค้นพบมันแน่นอน ข้าพเจ้าเฝ้าคิดถึงทุกวัน ทุกเวลา และทุกครั้งที่หัวใจขลาดกลัว และหวั่นไหวต่อสรรพสิ่งรอบข้าง ข้าพเจ้าอยากจะให้มันมาสิงอยู่ในจิตวิญญาณของข้าพเจ้า เพื่อที่จะได้กล้าเผชิญความจริงทั้งหลายอันน่าชัง |
| ๔.
ในกระแสธรรมชาติที่หมุนเวียนเปลี่ยนไปนับแสน ๆล้านๆปี มันจะต้องมีอะไรพิเศษสักอย่าง จะต้องมีสิ่งมหัศจรรย์ ! ที่จะช่วยแก้ความอ่อนแอของข้าพเจ้าได้ อำนาจ
- พลัง - อิทธิฤทธิ์ |
|
|
| ๕.
ขี้ขลาด - ขี้กลัว - โมโห ฉุนเฉียว - เศร้าโศก ทุกข์ - ประหม่า - น้อยใจ ไม่เชื่อมั่นในตัวเอง ฯลฯ สิ่งเหล่านี้คือธาตุแท้ของข้าพเจ้ามาตั้งแต่เด็ก รู้ทั้งรู้แต่ก็ไม่สามารถจัดการกับมันได้ พลังแห่งการต่อสู้ของข้าพเจ้ารั่วหายไป ตั้งแต่เมื่อเกิด ข้าพเจ้ารู้ตัวเองว่าเป็นคนที่แสนจะอ่อนแอ |
| ๖.
ทุกครั้งที่อ่านนวนิยาย ข้าพเจ้ามักจะฝันเห็นพระเอกและนางเอกในอุดมคติ ที่เป็นตัวของตัวเอง ไม่หวั่นไหวไปกับค่านิยมจอมปลอม ไม่กลัวขี้ปากของชาวบ้าน สามารถคุมอารมณ์ของตัวเองได้ทุกสถานการณ์ แม้ใครจะมาด่าว่า ก็ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อยนิด นี่แหละ ! บุคคลในฝันที่ข้าพเจ้าตั้งเอาไว้ บูชาในหิ้งหัวใจเสมอมา ข้าพเจ้าอยากจะเป็นเช่นนั้น ไม่อยากจะหวั่นไหว ไม่อยากจะขี้กลัว มีแต่ความเชื่อมั่น ! มีแต่ความหนักแน่น! ดุจดังศิลาขุนเขา !! |
|
|
| ๗.
คิดถึงบุคคลในฝันครั้งใด อดที่จะท้อแท้ และปวดร้าวมิได้ ข้าพเจ้าจะสร้างพลังแห่งความแข็งแกร่งนั้น จากที่ใดกันแน่? มันอยู่ที่ไหนนะ? ใช่แล้ว ! ในเอกภพ ในโลกนี้ จะต้องมีอะไรสักอย่างที่แสนจะละเอียด เกินภูมิปัญญาของมนุษย์จะเข้าใจได้ง่าย ๆ มันจะต้องมีศูนย์กลางอะไรสักอย่าง ที่ข้าพเจ้าจะต้องทำลายกำแพงขวางกั้น ระหว่างมันกับข้าพเจ้าให้พินาจลง ! |
|
|
๘. ดูซิ ! ท่าน สายลมที่โหมพัด |
| |