แก่นแท้แห่งพลัง
เรื่อง - ดาวสันติภาพ
ภาพ - เตรียม ชาชุมพร
***********************


๑. ไกลออกไป…จนสุดขอบฟ้า
เลยทะลุหมู่ดาวที่กระพริบอยู่ระยิบระยับ
ท่ามกลางสายลมและเสียงร้องของจิ้งหรีดยามค่ำคืน
ข้าพเจ้ามักเหม่อลอยแหงนมองด้วยความปรารถนา…อันเร้นลับ
ตั้งแต่เล็กจนโต…
ข้าพเจ้าฝันได้ฝันถึงสิ่งพิสดารที่สถิตอยู่ ณ ห้วงเวหาอันไกลโพ้น…
ที่สามารถเปล่งกระจายโคตรแห่งพลังแผ่ไปทั่วเอกภพ


๒. และ…ใช่แล้ว!
ข้าพเจ้าหวังว่าสักวัน
พลังแห่งความศักดิ์สิทธิ์
พลังแห่งความไม่มีที่สิ้นสุด
พลังแห่งนิรันดร
คงจะได้ส่งมาอาบทั่วตัวของข้าพเจ้าบ้าง
 

 ๓. มันคงจะมีวิธีอะไรสักอย่าง
ที่จะทำให้ตัวข้าพเจ้ารับกระแสพลังนั้นได้
ข้าพเจ้าหวังว่า… สักวันคงจะได้ค้นพบมันแน่นอน
ข้าพเจ้าเฝ้าคิดถึงทุกวัน ทุกเวลา
และทุกครั้งที่หัวใจขลาดกลัว
และหวั่นไหวต่อสรรพสิ่งรอบข้าง
ข้าพเจ้าอยากจะให้มันมาสิงอยู่ในจิตวิญญาณของข้าพเจ้า
เพื่อที่จะได้กล้าเผชิญความจริงทั้งหลายอันน่าชัง

๔. ในกระแสธรรมชาติที่หมุนเวียนเปลี่ยนไปนับแสน ๆล้านๆปี
มันจะต้องมีอะไรพิเศษสักอย่าง จะต้องมีสิ่งมหัศจรรย์ !
ที่จะช่วยแก้ความอ่อนแอของข้าพเจ้าได้

อำนาจ - พลัง - อิทธิฤทธิ์
๓ คำนี้ ราวกับเป็นคำที่แสนจะศักดิ์สิทธิ์ !
ข้าพเจ้าอยากได้เหลือเกิน อยากจะให้เจ้าสิ่งเหล่านี้
เปี่ยมล้นอยู่ในหัวใจทุก ๆห้อง
ที่พร้อมที่จะสู้กับทุก ๆอย่างที่ขวางหน้า
ด้วยความหนักแน่น

 

 ๕. ขี้ขลาด - ขี้กลัว - โมโห
ฉุนเฉียว - เศร้าโศก
ทุกข์ - ประหม่า - น้อยใจ
ไม่เชื่อมั่นในตัวเอง…ฯลฯ

สิ่งเหล่านี้คือธาตุแท้ของข้าพเจ้ามาตั้งแต่เด็ก
รู้ทั้งรู้แต่ก็ไม่สามารถจัดการกับมันได้
พลังแห่งการต่อสู้ของข้าพเจ้ารั่วหายไป
ตั้งแต่เมื่อเกิด ข้าพเจ้ารู้ตัวเองว่าเป็นคนที่แสนจะอ่อนแอ

๖. ทุกครั้งที่อ่านนวนิยาย
ข้าพเจ้ามักจะฝันเห็นพระเอกและนางเอกในอุดมคติ
ที่เป็นตัวของตัวเอง ไม่หวั่นไหวไปกับค่านิยมจอมปลอม
ไม่กลัวขี้ปากของชาวบ้าน
สามารถคุมอารมณ์ของตัวเองได้ทุกสถานการณ์
แม้ใครจะมาด่าว่า ก็ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อยนิด
นี่แหละ ! บุคคลในฝันที่ข้าพเจ้าตั้งเอาไว้
บูชาในหิ้งหัวใจเสมอมา
ข้าพเจ้าอยากจะเป็นเช่นนั้น ไม่อยากจะหวั่นไหว ไม่อยากจะขี้กลัว
มีแต่ความเชื่อมั่น ! มีแต่ความหนักแน่น! ดุจดังศิลาขุนเขา !!
 

 ๗. คิดถึงบุคคลในฝันครั้งใด
อดที่จะท้อแท้ และปวดร้าวมิได้
ข้าพเจ้าจะสร้างพลังแห่งความแข็งแกร่งนั้น
จากที่ใดกันแน่?
มันอยู่ที่ไหนนะ?

ใช่แล้ว ! ในเอกภพ ในโลกนี้
จะต้องมีอะไรสักอย่างที่แสนจะละเอียด
เกินภูมิปัญญาของมนุษย์จะเข้าใจได้ง่าย ๆ
มันจะต้องมีศูนย์กลางอะไรสักอย่าง
ที่ข้าพเจ้าจะต้องทำลายกำแพงขวางกั้น
ระหว่างมันกับข้าพเจ้าให้พินาจลง !

๘. ดูซิ ! ท่าน
ดูสายน้ำที่ไหลอย่างไม่หยุดยั้ง

สายลมที่โหมพัด
จนทุกสิ่งทุกอย่างต้องเอนตามมัน
หมู่เมฆลอยสวนกัน

ฝูงนกที่บินถลาร่อนไปมาอย่างสุขสำราญ
เกลียวคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งอย่างไม่อนาทร
มันจะต้องมีสิ่งมหัศจรรย์อะไรสักอย่าง ที่เป็นยอดแห่งสิ่งทั้งปวง
โอ ! เวลา… ข้าพเจ้าจะต้องใช้เวลากี่มากน้อย
ที่จะเจาะเข้าหาคำตอบ อันเร้นลับ นี้

1 2 3 4 5 6 7 Next
HOME