เราเริ่มต้นกันอย่างนี้........
กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว......ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์นู้นนน...
ครั้งที่มนุษย์เรายังไม่รู้จักการตั้งหลักแหล่งถิ่นฐาน
ในยามค่ำคืนต้องเข้าไปหลบซ่อนอาศัยตามหลืบหินหรือโพรงถ้ำ
ก่อกองไฟเพื่อความอบอุ่นและป้องกันภัยจากสัตว์ร้าย
แสงไฟที่เต้นส่องวูบวาบอยู่ตามผนังถ้ำ
ทำให้พวกเขาเกิดจินตนาการสร้างสรรค์
ด้วยการใช้มือเป็นต้นแบบล้อเล่นสร้างรูปเงาของสิ่งต่าง ๆโดยใช้ผนังเป็นฉาก
บางที....นั่นเองกระมัง ที่อาจจะเป็นจุดเริ่มแรกของการประดิษฐ์สื่อภาพ
นับตั้งแต่หลายหมื่นปี ก่อนที่จะพัฒนามาสู่
การเล่นหนังตะลุงของชาวจีน
การเขียนภาพ การถ่ายภาพ
การสร้างภาพสามมิติ ภาพเคลื่อนไหว ภาพยนตร์
มาจนถึง ภาพ digital และ hologram ในปัจจุบัน....
การประดิษฐ์คิดค้นที่นำมาสู่บูรณาการระหว่างวิทยาศาศตร์และศิลปะ
การผสานความมุ่งหมายเชิงวิชาการและความบันเทิงเข้าด้วยกัน...
ปลายเดือนมกราคม ๒๕๔๗
ODZ ได้มีโอกาสติดตามคณะวิทยากรเผยแพร่ความรู้เชิงวิทยาศาสตร์
สู่เด็กในชนบทและพื้นที่ห่างไกลจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี
ในโครงการชื่อว่า "มองวิทย์อย่างศิลป์-มองศิลป์อย่างวิทย์"
ผ่านการแสดงและสาธิตของคุณ Grabriel
Ponti
หรือที่เราเรียกอย่างกันเองกันว่า ลุง Gary
อาสาสมัครศิลปินนักเชิดหุ่นจากเบลเยียม
มีโอกาสได้เก็บภาพกิจกรรมและบรรยากาศที่พบเห็นมาฝากมิตรสหาย
เส้นทางการเดินทางเริ่มตั้งแต่ อ.แม่สะเรียง แม่ฮ่องสอน
มาจนถึง เชียงดาว พร้าว และแม่แจ่ม ของเชียงใหม่
เช้าวันที่ ๒๓ มกราคม ๒๕๔๗
ทีมงานที่เดินทางกันมารวมตัวที่เชียงใหม่
ด้วยเส้นทางและยานพาหนะต่าง ๆกัน ภาพขณะ้กำลังตรวจสอบ
ตารางกำหนดการทำงานที่ท่าอากาศยานเชียงใหม่
| งานนี้ลุยทั้งในและนอกสถานที่ บางครั้งต้องลงทุนแบก สัมภาระลงเดินไปตามทางภูเขา อย่างที่เห็น |
 |
 |
|
| ลุง
gary กำลังเตรียมอุปกรณ์ เพื่อถ่ายทอดทั้งความรู้ และความบันเทิง สู่เด็ก ๆที่กำลังรอคอย อย่างใจจดใจจ่อ |
 |
 |
มีอะไร
สนุก ๆมาให้ดูหลายอย่าง
|
|
เรือนยกพื้นสูงของชาวปะกาเกอะญอ
และการทำนาแบบขั้นบันไดที่อยู่บริเวณใกล้ ๆกัน |
 |
 |
กลับมาที่การทำ
workshop ร่วมกับคณะครูวิทยาศาสตร์
สำนักงานเขต พท.การศึกษา์แม่สะเรียง |
|
เดินทางต่อมาที่
อ.แม่ลาน้อย แม่ฮ่องสอน
ที่เห็นนี้คืออาคารอเนกประสงค์ของโรงเรียน ในมูลนิธิราชประชานุเคราะห์ ที่มีลักษณะเป็นมาตรฐาน เห็นที่ไหนก็จำได้ ชั้นบนเป็นห้องโถงใหญ่สำหรับทำกิจกรรมต่าง ๆ หลังนี้เป็นของ รร.ราชประชานุเคราะห์ 21 |
 |
 |
เด็กนักเรียนที่นี่เป็นนักเรียนที่อยู่ประจำแบบกิน-นอน
มาจากหลายเผ่าหลายภาษา หลายถิ่นหลายหมู่บ้าน ทำให้มีการเรียนรู้แลกเปลี่ยน ภาษาและวัฒนธรรมซึ่งกันและกัน |
|
แม่สะเรียงยามเช้า
การจราจรยังไม่คับคั่งนัก เราไปยืนรอใสบาตรที่วัด ตรงสุดปลายถนนตั้งแต่เช้ามืด ความประหลาดใจและ ประทับใจของเราอยูุ่่ที่ ผู้ที่กุลีกุจอช่วยประสาน เรากับพระเณรในวัด คือชายมุสลิมที่เพิ่งกลับจากมัสยิด นี่เป็นความเอื้อเฟื้อของเพื่อนบ้านต่อผู้ร่วมสังคม มากกว่าการยึดติดกับความเป็นศาสนิกที่แตกต่าง ชุมชนที่นี่จึงมีความกลมกลืนและอบอุ่น |
 |
|
|
รูปแบบของบ้านและสวนแบบบ้านคนเมือง
ที่ยังเหลือใหเห็น ชวนนึกถึงหมู่บ้านของผมสมัยเป็นเด็ก บ้านหลังนี้อยู่ใกล้ ๆกับที่พักของเรา อยากเล่าถึงน้ำใจของคนแม่สะเรียงอีกเล็กน้อย นี่เป็นประสบการณ์ส่วนตัวของผมเอง เมื่อไปขอใช้บริการถ่ายไฟล์รูปออกจากกล้องที่ร้านวีดีโอแห่งหนึ่ง เจ้าของร้านใจดีอนุญาตให้ยืมคอมพิวเตอร์ทำจนเสร็จเรียบร้อย โดยไม่คิดเงิน ขาจะลากลับยังชวนดื่มกาแฟ แถมหิ้วมะละกอสุกกับกล้วยอีกหนึ่งหวีติดมือมาอีกต่างหาก บอกว่าถ้ามาคราวหน้าจะชวนไปพักที่บ้านพักแบบ รีสอร์ตเล็กๆส่วนตัว อะไรจะใจดีขนาดนั้น ต้องขอถือโอกาสฝากขอบคุณมา ณ ที่นี้นะครับ |
|
ดูอีกมุมหนึ่ง
ต้นมะกรูด มะนาว หรือส้มโอ มักจะปลูกไว้ใกล้ ๆบ่อน้ำ มีกระถางหรือรังกล้วยไม้แขวนอยู่ใต้กิ่ง ต้นหมากกล้วย(ฝรั่ง) มะลิ และโกสนสำหรับเก็บใบใส่แจกันบนหิ้งพระ หรือใส่พานดอกไม้ไปวัด |
 |